فال حافظ ۱۶ خرداد ماه ۱۴۰۳/ زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
![](https://static2.avalesobh.com/thumbnail/m6tpmHlG2Vjx/iUirztaxd9iVheGKmQOJSu68b6O7RK8Ud255xGk5iYk212VbRWbWDAXZ2Vd2ZKSv0bEIRlijwi0mgAm0-UKsbs8E8MHnm6Ksf4Y1bHqN2J6T7cz-k7-nLne0ymR99zmu/1478443_349.jpg)
دیوان اشعار حافظ، به ویژه به دلیل پیوندی که با قرآن کریم دارد، همیشه برای ایرانیان کتابی محترم و حتی مقدس بوده است. این تقدس و جنبۀ معنوی باعث شده که در سنت ما تفال زدن به دیوان این شاعر عارف امری مرسوم و موجه باشد.
اول صبح؛ خود حافظ نیز دلیل زیبایی بینظیر اشعارش را پیوند آنها با قرآن کریم میدانست: «ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ، به قرآنی که اندر سینه داری». بیجهت نیست که مردم ایران نیز این شاعرِ حافظ قرآن را «زبان غیب» قلمداد کرده و گاهی برای کشف رازهای زندگی به دیوان اشعار او تفال زدهاند.
تفال امروز شانزدهم خرداد ماه سال ۱۴۰۳ به دیوان لسانالغیب را در اینجا میخوانید:
زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
راه هزار چارهگر از چار سو ببست
تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان
بگشود نافهای و در آرزو ببست
شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو
ابرو نمود و جلوهگری کرد و رو ببست
ساقی به چند رنگ میاندر پیاله ریخت
این نقشها نگر که چه خوش در کدو ببست
یا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم
با نعرههای قلقلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع
بر اهل وجد و حال درهای و هو ببست
حافظ هر آن که عشق نورزید و وصل خواست
احرام طوف کعبه دل بیوضو ببست
تفسیر عرفانی:
۱- حضرت حافظ در بیت ششم به شما اشاره دارد و میفرماید:
رامشگر چه دستگاهی نواخت که در نهانگاه ساز و آواز صوفیانه، بر مشتاقان راه، بانگ و خروش را بست. چون همه مدهوش ترانه جانان شدند. خاموش گردیدند.
۲- واقعاً انسانی مهربان، باصفا، صمیمی، علاقهمند به زندگی، مؤدب و تو دل برو هستی. همین صفات موجب میشود تا دیگران نسبت به شما، حسادت ورزند. میل دارم شما را ببینم و بگویم از هیچ چیز واهمه و ترس نداشته باش. دنیا بر وفق مراد شماست و آیندهای بسیار درخشان در انتظار داری.
به شرط آنکه:
الف) خوددار باشی
ب) راز دل را با کسی نگویی
ج) صبور و شکیبا باشی
د) توکل بر خدا داشته باشی
تعبیر غزل:
خود را در دامی اسیر ساختهای که همه راهها به سویت سد شده و هیچ کمکی از هیچ کس بر نمیآید. تمام این مشکلات از آن جهت برایت پیش آمده که تو فریب ظواهر و نقش و نگارها را خوردی و به دنبال آرزوهای محال رفتی. برای انجام هر کار بزرگی ابتدا مهیا نمودن مقدمات کار مهم است. اکنون چارهای نداری جز آنکه صبر پیشه کنی و به خدا توسل کنی تا از این گرفتاری نجات یابی.