فال حافظ ۸ اردیبهشت ماه ۱۴۰۳/ که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کند
![](https://static1.avalesobh.com/thumbnail/6jIFmswRJh9d/iUirztaxd9iVheGKmQOJSu68b6O7RK8Ud255xGk5iYk212VbRWbWDAXZ2Vd2ZKSv0bEIRlijwi0mgAm0-UKsbs8E8MHnm6Ksf4Y1bHqN2J6T7cz-k7-nLodvWmOHZVsl/1531709_496.jpg)
دیوان اشعار حافظ، به ویژه به دلیل پیوندی که با قرآن کریم دارد، همیشه برای ایرانیان کتابی محترم و حتی مقدس بوده است. این تقدس و جنبۀ معنوی باعث شده که در سنت ما تفال زدن به دیوان این شاعر عارف امری مرسوم و موجه باشد.
اول صبح؛ خود حافظ نیز دلیل زیبایی بینظیر اشعارش را پیوند آنها با قرآن کریم میدانست: «ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ، به قرآنی که اندر سینه داری». بیجهت نیست که مردم ایران نیز این شاعرِ حافظ قرآن را «زبان غیب» قلمداد کرده و گاهی برای کشف رازهای زندگی به دیوان اشعار او تفال زدهاند.
تفال امروز هشتم اردیبهشت ماه سال ۱۴۰۳ به دیوان لسانالغیب را در اینجا میخوانید:
مرا به رندی و عشق، آن فضول عیب کُنَد
که اعتراض بر اسرارِ علمِ غیب کُنَد
کمالِ سِرِّ محبت ببین، نه نقصِ گناه
که هر که بیهنر اُفتَد، نظر به عیب کند
ز عطرِ حورِ بهشت آن نَفَس برآید بوی
که خاکِ میکدهی ما عَبیر جِیب کند
چنان زَنَد رَهِ اسلام غمزهی ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صُهیب کند
کلیدِ گنجِ سعادت قبولِ اهلِ دل است
مباد آن که در این نکته شَکُّ و رِیب کند
شبانِ وادیِ اِیمن گَهی رسد به مراد
که چند سال به جان، خدمتِ شُعیب کند
ز دیده خون بِچکانَد فِسانهی حافظ
چو یادِ وقتِ زمانِ شَباب و شِیب کند
تفسیر عرفانی:
کسانی که از عشق به دوست بیبهره مانند جرم عاشقان را مورد عنایت قرار میدهند؛ چرا که از هنر عشق بیبهره هستند و نمیدانند که با پذیرش آن میتوانند به گنج خوشبختی که همان لقای دوست است، دست یابند.
تعبیر غزل:
حاجتی داری که رسیدن به آن بعید به نظر میرسد و تو را به رنج و زحمت میاندازد. برای رسیدن به آن تلاش میکنی و همواره در اندیشه آنی. فکر میکنی نمیتونانی به آن برسی، ولی سعی خودت را بکن.